“Стала аптымісткай”. Шматдзетная сям’я, чыя кватэра выгарала з-за недакурка, вярнулася дадому

Кватэра Наталлі Волконской, маці чацвярых дзяцей, выгарэла ў пачатку красавіка, калі ад кінутага зверху недакурка загарэўся балкон. Агонь і дым перакінуўся на жылы пакой, і маці з дзецьмі ледзь паспелі выбегчы з хаты. Сваю дапамогу шматдзетнай сям’і прапаноўвалі з усей Беларусі. А неабыякавыя хлопцы з Бабруйска (так яны папрасілі назваць сябе), нават за свой кошт остеклили ей балкон. Пасля гэтага Наталля нарэшце-то скончыла рамонт і змагла вярнуцца з дзецьмі дадому. TUT.BY сустрэўся з ей у абноўленай менскай кватэры і пагаварыў пра цуды, добрых людзях і планах на будучыню.

Наталля спяшалася з рамонтам: пасля пажару дзеці часова жылі ў яе маці ў Дражні, і ездзіць з Каменнай горкі у іншы канец горада было складана. Дзеці, па яе словах, вельмі хацелі вярнуцца дадому: у бабулі было цесна, ды і школа, у якую іх часова пераклалі, была чужой. «Сказалі мне, што гатовыя спаць ўтрох на адной канапе, толькі б у сваей кватэры», — успамінае Наталля.

Дапамога шматдзетнай мамы людзі прапаноўваюць да гэтага часу, але ад рэчаў Наталля ўжо адмаўляецца: «Больш мне не трэба».

У пярэднім пакоі нас сустракае котка Лапуша, якую выратавалі падчас пажару. Тады яна забілася ад страху вышэй да вокнаў і дыхала праз вентыляцыйную шчыліну.

Першым справай Наталля вядзе нас у пакой, якая пацярпела падчас пажару менш за ўсе. Цяпер яна жыве тут з трыма дзецьмі. Старэйшаму сыну выдзелілі асобны пакой — так вырашылі ўсе разам.

Наталля з гонарам паказвае новыя нацяжныя столі, кажа, што яны праслужаць доўга. Цяпер яна сваімі сіламі будзе дарабляць рамонт у пярэднім пакоі.

— Гэта ўжо не тэрмінова. Усе паспеецца, — упэўненая шматдзетная мама.

У пакоі стаіць мэбля, якую везлі з усей Беларусі. Двух’ярусная ложак, напрыклад, прыбыла з Магілева. А парту для дзяцей сваімі рукамі зрабіў сталяр.

— Яна такая доўгая, што за яе могуць сесці і трое, — ажыўлена расказвае Наталля.

Падарылі сям’і нават штучную навагоднюю елку замест згарэлай. «Старое пайшло, а новае прыйшло», каментуе мама.

Старэйшыя сыны Наталлі цяпер у летнім лагеры, малодшыя дзеці падчас гутаркі абедалі на кухні і глядзелі мульцікі. Тэлевізар падчас пажару не пацярпеў.

Улас восенню пойдзе ў першы клас. Віка перайшла ў трэці клас і ходзіць у дзеннай этнаграфічны лагер у гімназіі.

У другой пакоі, якая пацярпела больш за ўсе, ужо стаіць новая дзверы, нацягнуты зялены столь.

— Гэта вотчына сына, і я падумала, што зялены колер супакойвае, тут і люстра вяселая. Канапка нам аранжавы падарылі. У куце стаяць яго жалязякі, якія яшчэ ад папы дасталіся. Валодзя ўжо дапамагае мне па хаце, любіць працаваць рукамі, і да электроніцы ў яго відавочна талент ад папы.

Балкон, які прымыкае да пакоя Уладзіміра, ужо остеклили. Нагадаем, кошт панарамных вокнаў ад падлогі да столі перавышала кошт усяго рамонту кватэры. Але пасля публікацыі TUT.BY «неабыякавыя хлопцы з Бабруйска» дапамаглі Наталлі паставіць новыя шкла. Акрамя таго, падчас пажару ад высокай тэмпературы на балконе плітка трэснула. Наталля кажа, што адзін з якія прапаноўвалі дапамогу мужчын абяцаў абліцаваць усе вадкім каменем.

— Балкон прыгожы! Сын паставіў там тапчан сабе, будзе адпачываць летам. Тут так добра! Раней вокны на балконе былі зверху і знізу, і я баялася за дзяцей, а цяпер толькі ў верхнім шэрагу, так лепш і бяспечней, — дзеліцца радасцю Наталля.

Выказваючы падзяку, Наталля расказвае, што дапамога неабыякавых людзей стала для яе сапраўдным цудам:

— З-за балкона ў мяне пачаліся праблемы. У траўні рамонт быў зроблены, і кватэра была прыдатная для жыцця, але балкон быў не зашклены. Мяне выклікалі на камісію па справах непаўналетніх. І паставілі ўмову: калі ў бліжэйшы час не застеклю балкон, дзяцей забяруць туды, дзе ім будзе бяспечна. Я не вінаватая ў гэтай сітуацыі, не я кінула недакурак, а маглі пацярпець мае дзеці! Хоць адкуль у мяне такія грошы? Не ў кожнай сям’і есць дзве тысячы долараў, каб вось так хутка зашкліць балкон. У дзяцей няма бацькі, я адна таксама не магу, — абураецца Наталля.

Цяпер Наталля хоча застрахаваць кватэру. Тым больш што недакуркі, па яе словах, зверху ўсе роўна кідаюць.

Наталля дадае, што бяда навучыла яе верыць людзям і што з пессимистки яна ператварылася ў оптимистку:

— Дабрыня ў свеце не знікла, і я сама стала дабрэй. У мяне такое адчуваньне зараз, што заўтра будзе лепш, чым сення. Я ўдзячная ўсім за кожную рэч, што мне прынеслі, і за добрае стаўленне. Я нарэшце пазнаемілася з суседзямі. Пасля смерці мужа я ні з кім не мела зносіны. А зараз стараюся больш мець зносіны з дзецьмі, пазнаваць нешта новае. І дзяцей буду вучыць таму, каб яны не зачыняліся ў сабе, а даведваліся, можа, каму-то таксама патрэбна дапамога. Пры гэтым не хачу, каб яны прывыкалі жыць з працягнутай рукой, вучу іх разлічваць на сябе і не балую. Яны павінны разумець, што самі могуць за ўсе дамагацца.

Наталля кажа, што тое, што здарылася, і тую дапамогу, якую ей зрабілі, яна ўспрымае як аванс, каб пачаць працаваць над сабой і ставіць новыя мэты.

По материалам: TUT.BY