“Зробім акт адплаты”. Чым “Дынама” пагражалі за выхад у вышэйшую лігу СССР і іншыя гісторыі клуба

“Зробім акт адплаты”. Чым “Дынама” пагражалі за выхад у вышэйшую лігу СССР і іншыя гісторыі клуба

Хакейны клуб «Дынама-Мінск» адкрыў на сваім сайце раздзел «Гісторыя». Першыя матчы каманды пад назвай «Дынама» ў Мінску, удзел у чэмпіянаце БССР, выхад на ўсесаюзную арэну, першы прарыў у вышэйшую лігу, заняпад, вяртанне, ліквідацыя, адраджэнне, золата і Кубкі чэмпіянату Беларусі, паход у КХЛ — ўсе, што змясцілася ў 68 гадоў біяграфіі клуба.

Уверсе стартавай старонкі гістарычнага падзелу знаходзіцца стужка падзей, у якой кожнаму годзе прысвечана асобная публікацыя, максімальна насычаная даступнай інфармацыяй: склады, вынікі матчаў, турнірныя табліцы, спісы бамбардзіраў або снайпераў. Тут жа унікальныя фотаматэрыялы і ілюстрацыі, большасць з якіх яшчэ нідзе не публікаваліся.

Унізе — інтэрв’ю з удзельнікамі тых падзей: трэнерамі і гульцамі, якія маюць дачыненне да гісторыі клуба. Пакуль тут сведчанні 35 чалавек, часткова ўжо публікаваліся ў айчыннай прэсе, часткова эксклюзіўныя, запісаныя спецыяльна для гэтага падзелу. Кожнае забяспечана унікальным ілюстрацыйным матэрыялам.

Гэтая частка «Гісторыі» неполна і будзе дапаўняцца. У планах гутаркі з Уладзімірам Меленчуком і Яўгенам Навічэнка, Віктарам Клименковым і Валерыем Еўдакімавым, Паўлам Езовских і Андрэем Таболиным, Ігарам Филиным і Сяргеем Бяловым, Андрэем Расолька і Алегам Антоненкам…

Прапануем топ-10 забойных цытат з інтэрв’ю з былымі дынамаўскімі гульцамі і трэнерамі.

Нападаючы «Дынама» (1966 — 1968, 1972 — 1975) Валерый Иванись аб складаных рэаліях чэмпіянату БССР:

— Кантроль часу ажыццяўляўся па секундамеры. Ці шахматнымі гадзінамі. Штрафнікі адкрывалі сабе брамку самі. Аб суддзях за варотамі гаварыць не даводзілася. У Бабруйску выйграць было нерэальна. Камандай кіраваў Генадзь Іосіфавіч Штейнбук, які і сачыў за часам па секундамеры. Пыталіся ў яго: «Колькі часу да канца?» — «Тры хвіліны». Але калі кошт Бабруйск не ладзіў, то гэтыя тры хвіліны маглі цягнуцца бясконца доўга! У лепшым выпадку, пакуль мясцовая каманда не сравняет кошт.

Нападаючы (1976 — 1982) і трэнер (1982 — 1990) мінскага «Дынама» Іван Крываносаў аб матэрыяльным стымуляванні ў тыя гады:

— А яшчэ Віталь Іванавіч Стаин быў вельмі справядлівым. У яго руках быў магутны рычаг — размеркаванне матэрыяльных выгод. Менавіта ен, а таксама начальнік каманды Юрый Ніканаў, вырашалі, хто атрымае кватэры або машыны, якія Стаин «выбіваў» для каманды наверсе, у ЦК. Пры гэтым размеркаванні ен ніколі не заахвочваў тых, хто нічога не ўкладваў у камандны вынік. Прынцып быў адзін: гуляеш добра — атрымай. І мы гэта ведалі.

Галкіпер (1967 — 1969) хакейнага мінскага «Дынама» і паўабаронца (1968 — 1977, 1979 — 1980) футбольнага мінскага «Дынама» Уладзімір Курнеў аб асаблівасцях сумяшчэння:

— Раней было як? Летам гуляеш у футбол, зімой — у хакей. Таму ў тым хакейным «Дынама», якое ў 1968 годзе ўпершыню стала чэмпіенам БССР, гуляла шмат футбалістаў: Гена Варонін, Віця Гирко, Яўген Кузняцоў… У нашай плеяды многія нядрэнна стаялі на каньках: я, Пеця Васілеўскі, Юра Курбыка, Людас Румбуціс, Віця Сокал, Толя Байдачны. «Пракоп» — той ледзь катаўся, «на тапачках».

Быў пераходны момант, калі трэба было рабіць выбар: футбол ці хакей. Дайшло да таго, што Грышын прыйшоў да маей маме і спрабаваў пераканаць яе, што я павінен гуляць у хакей, што ў хакеі ў мяне есць добрая будучыня. Але ўлічваючы тое, што дом у нас быў футбольны, суседзямі былі Абрамовіч, Шевелянчик, Макараў, Мозэр, я абраў футбол.

Нападаючы мінскага «Дынама» (1972 — 1975), а потым вядомы спецыяліст па дзіцяча-юнацкаму хакею Уладзімір Кароль аб сваім настаўніку:

— Я называў Генадзя Іванавіча Бандурина «камуністам». Не ў плане таго, што яму была як-то асабліва блізкая гэтая ідэалогія, а за яго палымяны стыль. Ен так мог зарадзіць людзей гэтай верай, працай, любоўю да хакею, што мы на ледзе «паміраць» былі гатовыя. У яго ўвесь час блукала думка, што мы калі-небудзь будзем гуляць з канадцамі, і ен нам заўседы казаў: «Давайце паднажмем, а то канадцам прайграем!

Першы трэнер, які вывеў мінскае «Дынама» ў вышэйшую лігу чэмпіянату СССР, Віталь Стаин аб гісторыі (1976 — 1981) і перадгісторыі:

— «У канцы 70-х у генералаў за сталом нараджалася добрая дружына. „Дынама-Мінск“ мы так клічам!» Гэтыя радкі я напісаў, калі мяне запрасілі на юбілей «Дынама». А калі казаць аб перадгісторыі, то гэта Петр Машэраў звярнуўся да Юрыя Андропову з просьбай аб дапамозе ў стварэнні добрай хакейнай каманды, каб від спорту ў рэспубліцы сапраўды развіваўся. І Андропаў дапамог. Казачных заробкаў не было. Але іх было дастаткова, каб хлопцамі я мог кіраваць. Я кіраваў камандай! Перад кожным сезонам мы ездзілі на Курган Славы, і хлопцы там давалі клятву.

Нападаючы і начальнік каманды мінскага «Дынама» Анатоль Бяляеў пра скажонасцях выступу ў першай саюзнай лізе:

— Даводзілася ездзіць па ўсім Савецкім Саюзе: Уфа, Кіеў, Ташкент, Прокопьевск, Пенза, Омск… Як паедзем — на паўмесяца, не менш. І цягнікамі, самалетамі, і аўтобусамі. Як ўспомніш… Ездзілі, як «мяшэчнікі»: з баўлам на спіне, з клюшкамі ў руках. Бывала ў аэрапортах па трое сутак сядзелі, квіткі не маглі купіць. А інтэрната з прусамі, дзе нас сялілі? А сталовыя з пацукамі? Гэта цяпер — чартар, гасцініца — гуляй не хачу. Затое хакейная школа была выдатная.

Нападаючы мінскага «Дынама» Міхаіл Захараў, які бараніў колеру беларускай каманды на працягу 10 сезонаў, аб метадах трэнера Уладзіміра Крыкунова:

— Кожны ведаў, што «прынесшы» лішні кілаграм, на першай жа трэніроўцы ен будзе сур’езна пакараны. Цяперашнім хакеістаў чэмпіянату Беларусі складана было б перанесці нагрузкі Уладзіміра Васільевіча. У плане фізічнай падрыхтоўкі перш за ўсе. У нас кожную раніцу было па 250-300 скачкоў праз бар’еры. Прычым, калі 250 — усе, Крыкуноў у нас адразу бог і цар: скасцілі нам за добрую працу! Тыя ж балоны цягалі. Любы мог працягнуць балон ад МАЗа з трыма хакеістамі. Сення ні адзін не протащит!

Абаронца (1982 — 1984) і трэнер (1985 — 1991) мінскага «Дынама» Уладзімір Крыкуноў аб тым, як каманда выходзіла ў эліту:

— Шэсць разоў запар выйгралі. Мне нават прыйшоў ліст з пагрозамі, у якім было напісана: «Мы табе зробім акт адплаты». І далей пра тое, што з-за мяне хто-то страціў вялікія грошы. Мабыць, існаваў нейкі падпольны таталізатар, і «Дынама» груба парушыла чые-небудзь прагнозы. Я гэта аднес ліст у КДБ. Але там толкам нічога высветліць не змаглі: яго кінулі ў паштовую скрыню на нейкі паўдневай станцыі, выйшаўшы з які праходзіць цягніка. Але пагрозы ажыццеўлены не былі, а мы ў той год выйшлі ў вышэйшую лігу.

Абаронца мінскага «Дынама» Аляксей Гіро аб тым, як дынамаўцы праводзілі час на базе:

— Там было нядрэнна, нават відэамагнітафон меўся — супер! Можна і дадому не ездзіць. Гулялі ў настольны тэніс і більярд. Усе было: і турніры, і пад стол залезьці пракукарэкаць маглі. Мы са старымі спаборнічалі. Для нас было шчасце загнаць іх пад стол.

Аляксандр Кулакоў аб тым, што ен не плаціў грошы, каб перайсці ў мінскае «Дынама»:

— Такога не было! Я быў у «Маладосьці», але там мне не давалі гуляць. З пачатку сезона я выходзіў на лед толькі ў пяці-шасці матчах. І тут Дзіма Мельнік, на той момант начальнік каманды «Дынама», прапанаваў мне перайсці да іх. Галоўны трэнер Юліус Шуплер даў дабро, і мяне забралі ў «Дынама». Бязвыплатна, гэта значыць дарма. Ўсе гісторыі аб выкупе — гэта небыліцы!

По материалам: TUT.BY